Kraków, gołębie i Wyspiański

Ostatni dzień kalendarzowego lata, piękna pogoda, wybrałam się na spacer z psem po krakowskich uliczkach.  Na Skwerze Imienia Więźniów Obozu Zagłady przy Placu Teodora Axentowicza (dawniej Plac Kazimierza Wielkiego), na przeciwko pomnika Pamięci pomordowanych w hitlerowskich obozach koncentracyjnych i obozach zagłady, na ławeczce siedział starszy pan, który karmił gołębie. W tle piękna willa, w której znajduje się kaplica I Zboru Kościoła Chrześcijan Baptystów w Krakowie.

Nawiązałam ze staruszkiem rozmowę o Krakowie, o gołębiach, o pięknych willach, które mnie urzekły, m. in. przy ul. Wyspiańskiego. I nagle usłyszałam poezję!

***

O, kocham Kraków

                  O, kocham Kraków - bo nie od kamieni
                  przykrościm doznał - lecz od żywych ludzi,
                  nie zachwieje się we mnie duch ani zmieni,
                  ani się zapał we mnie nie ostudzi,
                  to bowiem z Wiary jest, co mi rumieni
                  różanym świtem myśl i co mnie budzi
                  Im częściej we mnie kamieniem rzucicie,
                  sami złożycie stos - stanę na szczycie.

                                              Stanisław Wyspiański

***

zobacz też:

Krakowskie Gołębie

Krakowskie Gołębie

Kraków to gołębie, a gołębie to krakowski pisarz i satyryk Sztaudynger i jego fraszka 'Gołębiami brukowany Kraków. Gówno ma z tych ptaków'.

Gołąb miejski (Columba livia) skolonizował europejskie miasta i stał się zmorą dla tego środowiska. No, może nie dla całego, bo połowa społeczeństwa uznaje gołębia za symbol pokoju, przyjaźni i miłości, a druga połowa tępi te miejskie ptaki, obwiniając je za brudzenie odchodami parapetów, elewacji na budynkach, często zabytkowych, za uciążliwe gruchanie za oknem już od wczesnych godzin porannych. Jedni chętnie je dokarmiają, drudzy zrobiliby wszystko, by pozbyć się ptaków.

zobacz więcej   Gołębie