Ludwika z Wolskich Mehofferowa koligacje rodzinne

Cmentarz Rakowicki w Krakowie.
Kwatera Hb (część południowo-zachodnia). Grób Ludwiki z Wolskich Mehofferowej.
Czarna, granitowa tablica po prawej stronie została wmurowana znacznie później i czytelnie dokumentuje zasługi zmarłej:

Napis: Ś.P. LUDWIKA Z WOLSKICH MEHOFFEROWA / TWÓRCZYNI WOLNEJ SZKOŁY MALARSTWA W KRAKOWIE / * 1883 w ZBARAŻU / † 1930 w WARSZAWIE.

Co ciekawe, tablica precyzuje, że stworzyła Szkołę Malarstwa i Rysunku w Krakowie (która potem miała swoją słynną kontynuację w Lublinie).
Ludwika to bratowa znanego malarza Józefa Mehoffera.
Polska malarka żyjąca w latach 1883–1930.
Mężem Ludwiki z Wolskich Mehofferowej był Wilhelm Mehoffer (młodszy). Był on najmłodszym bratem Józefa Mehoffera, tzw. pogrobowcem, który urodził się w 1873 roku, siedem miesięcy po śmierci ich ojca (również Wilhelma). Zawodowo pełnił funkcję radcy Miejskiej Izby Obrachunkowej w Krakowie, a zmarł w 1939 roku. (inf do sprawdzenia czy o Wilhelm czy inny z synów Józefa).
Na drugiej tablicy widnieje: AMALJA z SZORCÓW SUMOWSKA. Nazwisko rodowe to Szorc (dawna, szlachecka rodzina Szorców h. Mora).
Dokładny napis na kamieniu to: WDOWA PO B. MARSZAŁKU SZLACHTY WOŁYŃSKIEJ. Litera „B.” oznacza dawnego/byłego (będącego niegdyś na urzędzie) marszałka.
Amalia Sumowska była rodzoną babką (lub bliską ciotką) Eweliny ze Steckich Sumowskiej, która... była synową Józefa Mehoffera!
Rodzina Sumowskich i Steckich to potężne, skoligacone rody magnackie i ziemiańskie z Wołynia.
Syn Józefa Mehoffera, Zbigniew, ożenił się z Eweliną Sumowską.

To oznacza, że grobowiec w kwaterze Hb nie jest przypadkowym miejscem. To rodowy grobowiec wołyńskiej gałęzi rodziny Sumowskich, do którego ze względu na bliskie więzi rodzinne (Mehofferowie + Sumowscy) została po latach dopisana i pochowana malarka Ludwika z Wolskich Mehofferowa (bratowa Józefa).
Grób Józefa Mehoffera: Znajduje się w kwaterze „R” Cmentarza Rakowickiego w Krakowie (w pasie bocznym, niedaleko grobowca Teodora Talowskiego leżącego w sąsiedniej kwaterze „W”).

Roman Ingarden (1893-1970)

Kiedy studiowałam w latach 70. w Krakowie na UJ większość zajęć odbywała się w Instytucie Zoologii, wówczas przy Krupniczej, później, w 1991 roku część ulicy Krupniczej, od ul. Oleandry do Parku Jordana przemianowano na ul. Ingardena 6.

Kim był Ingarden? Roman Ingarden? Roman Witold Ingarden?

Był synem inżyniera hydrologa Romana Kajetana Ingardena i Witosławy z domu Radwańskiej (1854–1931).  

Roman Witold Ingarden (ur. 5 lutego 1893 w Krakowie, zm. 14 czerwca 1970 w Krakowie) – polski filozof, profesor Uniwersytetu Lwowskiego (1925–1944), po wojnie profesor toruńskiego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika (1945–1946) i Uniwersytetu Jagiellońskiego (1946–1950 i 1956–1963). 

W 1911 zdał z odznaczeniem egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie. Studiował filozofię i matematykę we Lwowie i Getyndze. Doktoryzował się u Edmunda Husserla w 1918. 

W odrodzonej Polsce był profesorem gimnazjów w Lublinie, Warszawie i Toruniu. Habilitację uzyskał w roku 1924, co pozwoliło mu zostać docentem, a od 1933 profesorem Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. 

W czasie drugiej wojny światowej przebywał głównie we Lwowie, uczestniczył w tajnym nauczaniu i pracował nad swoim głównym dziełem, pt. "Spór o istnienie świata". Po zakończeniu okupacji niemieckiej wykładał na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, później na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. 

Był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności, członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk (od 1958) oraz wielu zagranicznych towarzystw naukowych. 

W 1991 ustanowiono w Krakowie ulicę Romana Ingardena. Uchwałą Sejmu RP VIII kadencji z 13 czerwca 2019 zdecydowano o ustanowieniu roku 2020 Rokiem Romana Ingardena. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera HB-wsch - grób Rodziny Ingardenów).

Na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie znajduje się grób Rodziny Ingardenów. Spoczywają tam również ojciec Roman Kajetan Ingarden (ur. 9 sierpnia 1852 w Bojanach, zm. 8 listopada 1926 w Krakowie) – polski inżynier hydrotechnik, jego żona Witosława z Radwańskich Ingardenowa (*1854-1931). 

Zbigniew Wodecki (1950-2017). Wspomnienie z Cmentarza Rakowickiego

Wybrałam się dzisiaj na spacer w moje ulubione miejsce – jak zwykle na cmentarz. Tym razem padło na Cmentarz Rakowicki. Długo i daremnie szukałam grobu rodzinnego, odkrytego całkiem niedawno, bo niecałe dwa lata temu. Nie udało się, ale przy okazji bez problemu trafiłam na miejsce spoczynku Zbigniewa Wodeckiego w kwaterze LXXV.


Zbigniew Stanisław Wodecki (ur. 6 maja 1950 w Krakowie, zm. 22 maja 2017 w Warszawie) – polski piosenkarz, multiinstrumentalista, kompozytor, aranżer, prezenter telewizyjny i aktor.

Stojąc nad jego grobem, przypomniałam sobie pewną osobistą anegdotę.

Wiele lat temu, dokładnie 22 czerwca 2015 roku, miałam przyjemność uczestniczyć w koncercie inaugurującym XXIV Międzynarodowy Festiwal Muzyki Organowej i Kameralnej w Leżajsku. Jan Kanty Pawluśkiewicz zaprezentował wówczas w sposób mistrzowski swoje słynne Oratorium „Nieszpory Ludźmierskie”. Wykonała je Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Podkarpackiej oraz Chór Wydziału Muzyki Uniwersytetu Rzeszowskiego pod batutą Rafała Jacka Delekty, a na scenie pojawiła się zjawiskowa, premierowa obsada solistów: Hanna Banaszak, Beata Rybotycka, Elżbieta Towarnicka, Grzegorz Turnau, Jacek Wójcicki i właśnie Zbigniew Wodecki. Przepięknej, podniosłej muzyce towarzyszyły głębokie teksty autorstwa Leszka Aleksandra Moczulskiego, napisane w formie psalmów.

 

 

Byłam tym koncertem absolutnie zachwycona.  

Po występach, oprócz zdobycia autografów, postanowiłam porozmawiać z artystami i przekazać im rodzinną ciekawostkę – informację, że ich kolega po fachu, Konrad Mastyło, ma korzenie z naszych stron. Jego dziadek, Franciszek Mastyło, był przecież organistą m.in. w Kuryłówce i z pewnością niejednokrotnie grał na wspaniałych organach w leżajskiej bazylice.

Gdy weszłam do garderoby, zastałam tam Zbigniewa Wodeckiego siedzącego na wersalce. Nieco speszona, zamiast zacząć rozmowę z nim, od razu zapytałam o Jacka Wójcickiego. – Jacek, do Ciebie! To może ja wyjdę, żeby nie przeszkadzać – powiedział z właściwym sobie urokiem i uśmiechem Wodecki, po czym wstał. – Dobrze... – odpowiedziałam „błyskotliwie” i natychmiast zbliżyłam się do zasłonki, za którą przebierał się Jacek.

Wodecki rzeczywiście wyszedł z pokoju, a ja dopiero po chwili zdałam sobie sprawę, że dość niezręcznie odprawiłam wielką gwiazdę. Na ratowanie tej krępującej sytuacji było już jednak za późno. Na szczęście Jacek Wójcicki okazał się niezwykle miły, ciepły i bardzo rozmowny.

Dzisiaj, po latach, stojąc w zadumie, odczytywałam napis na tablicy nagrobnej Zbigniewa Wodeckiego. W maju się urodził, w maju zmarł i w maju go pochowali z honorami. Nawet hejnaliści z Wieży Mariackiej oddali mu wtedy wyjątkowy hołd. 30 maja 2017 roku, w dzień pogrzebu, z wieży zamiast tradycyjnego hejnału rozbrzmiały dźwięki utworu Louisa Armstronga „What a Wonderful World”.

Dopiero teraz, przeglądając jego historię, odkryłam fakty, o których wcześniej nie wiedziałam. Urodził się w Szpitalu Miejskim im. Gabriela Narutowicza w Krakowie, a muzykę miał we krwi od zawsze. Jego ojciec, Józef, był trębaczem orkiestry symfonicznej Polskiego Radia i Telewizji w Krakowie, mama Irena była sopranistką, a starsza siostra – wiolonczelistką i solistką operetki krakowskiej. Wybitny człowiek, którego warsztat i skromność do dziś budzą ogromny szacunek.

 

Zobacz też:

Koncert 22 czerwca 2015 XXIV Festiwal Muzyki Organowej i Kameralnej w Leżajsku

August Konstanty hr Krasicki (1873-1946)

Na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, Kwatera: XIB Rząd: 22 Miejsce: 10 znajduje się grób Augusta Konstantego hr. Krasickiego (ur. 19.04.1873 w Bachórcu pow. przemyski - zm. 7.07.1946 w Krakowie).

Razem z Augustem spoczywa jego żona hr Izabela z Wodzickich Krasicka (26.06.1883 - zm. 13.01.1966).

 

 

 

 

***

August Konstanty hr. Krasicki – polski ziemianin, poseł na Sejm Krajowy Galicji, oficer kawalerii Sił Zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej i Legionów Polskich, rotmistrz Wojska Polskiego, działacz społeczny, hodowca roślin.

A. Krasicki zajmował się botaniką. Efektem jego praz badawczych w tym zakresie było wynalezienie odmiany świerka (Picea krasiciana), wyhodowanej przez szkółki w Podzamczu. 

Był prezesem Małopolskiego Tow. Leśnego. W lasach leskich zorganizował rezerwat (ok. 1 ha) przeszło stuletnich sosen Weymutha (Pinus strobus L.). 

Pisywał artykuły do „Roczników Tow. Dendrologicznego”.

Muzeum Ogrodu Botanicznego UJ

W Muzeum Botanicznym i Pracowni Historii Botaniki im. J. Dyakowskiej Ogrodu Botanicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego przechowywane są ryciny roślin - Ikonoteka oraz notatki florystyczne Augusta Konstantego hr. Krasickiego.

„Wiadomości botaniczne”. 41(2), s. 79-81, 1997.

***

August Konstanty Ksawery Edmund Antoni Jan Stanisław Ignacy Krasicki hrabia h. Rogala (ur. 19 kwietnia 1873 w Bachórcu, zm. 7 lipca 1946 w Krakowie). 

Był syn Ignacego Krasickiego (1839–1924) i Elżbiety z hr. Zamoyskich (1846–1916),

wnukiem Augusta Zamoyskiego (1811–1889) oraz Edmunda Krasickiego (1808–1894) i Anieli z domu Brzostowskiej herbu Strzemię (1816–1903).

Jego rodzeństwem byli: Franciszek (1874–1950), Zofia (1878–1965), Róża (1881–1956), Anna (1885–1906), Jan (1888–1892). August Krasicki wyrastał w atmosferze zamku leskiego, który w II połowie XIX wieku był ośrodkiem towarzysko-intelektualnym regionu. Przed każdymi wyborami sejmowymi zjeżdżała tu szlachta sanocka. Krasiccy utrzymywali żywe kontakty z wieloma działaczami patriotycznymi i twórcami kultury. Po ojcu objął w 1903 roku zamek w Lesku, szesnastowieczny zamek, zbudowany w czasach ostatnich Jagiellonów przez ród Kmitów.

Ukończył uniwersytet we Fryburgu i a następnie Akademię Leśną w Tharandt w Saksonii. Rozwinął aktywną działalność społeczną w okolicach swego majątku w Lesku. Przez wiele lat był członkiem Rady Powiatowej pow. leskiego i członkiem oddziału Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego.

Obok kierowania folwarkiem w Posadzie Leskiej i posiadania gruntów w samym Lesku, był również przedsiębiorcą, prowadził gospodarstwo rybne, założył tartak parowy, plantację wikliny koszykarskiej. Jako jeden z pierwszych mieszkańców Leska posiadał w mieście samochód osobowy.

W 1903 r. poślubił Izabelę hr. Wodzicką. Pozostawił synów: Antoniego, Stanisława, Ksawerego, Jana oraz córki: Zofię (żonę Jerzego Garapicha de Sichelburg) i Elżbietę (żonę Ishama Reavis).

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę, od 27 września 1939 przebywał w majątku Gubrynowiczów w Porażu. Sowieci zajęli zamek w Lesku i całkowicie go zdemolowali, zniszczyli cenny księgozbiór, rodowe "srebra", potłukli porcelanę. Ocalałe dokumenty rodzinne i majątkowe Krasickich z Leska przechowuje Archiwum Państwowe w Przemyślu.

W 1934 w Lesku został ustanowiony pomnik (określany jako „Głaz Legionowy” bądź „Kamień Legionistów”) upamiętniający wyruszających w bój o niepodległość ojczyzny z powiatu leskiego w szeregi Legionów Polskich. Na tablicy został wymieniony m.in. August Krasicki.

W 1990 zostało wmurowane epitafium Augusta i Izabeli Krasickich w kościele Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Lesku.

Linki:
August hr Krasicki

Jerzy Stuhr (18.04.1947 - 9.07.2024) Ostatnie pożegnanie

Dzisiaj, 17 lipca 2024 odbył się pogrzeb Jerzego Stuhra. 

 

 

Niestety, nie mogłam osobiście uczestniczyć w ostatnim pożegnaniu, ale uczestniczyłam dzięki mediom. 

Bardzo uroczysta msza św. żałobna odbyła się w kościele św. św. Piotra i Pawła przy ul. Grodzkiej w Krakowie. 

Pięknie pożegnała Jerzego Stuhra Dorota Segda.

"Był gigantem aktorstwa. Dzielił się hojnie swoim doświadczeniem. Otwierał mnie i moim koleżankom i kolegom oczy oraz serca na piękno i trudy tego zawodu. W czasach, gdy świat potrzebuje autorytetów, był pan bezcennym darem, który otrzymaliśmy i wciąż uczymy się, jak z niego korzystać (…). Wielki aktor, reżyser, ale też nasz rektor. Pan prof. Jerzy Stuhr sprawował tę funkcję przez cztery kadencje. Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna - dzisiaj Akademia Sztuk Teatralnych - była jego miejscem na Ziemi.

Pana artystyczne dokonania, oddanie sprawom uczelni. Pana wspaniałe pomysły, jak nią kierować, jak ją rozwijać, ale też pana obywatelska postawa, pana odwaga i bezkompromisowość, pana patriotyzm będą zawsze naszym drogowskazem" - mówiła. "W czasach, gdy świat potrzebuje autorytetów, był pan bezcennym darem, który otrzymaliśmy i wciąż uczymy się, jak z niego korzystać. Cześć Pana pamięci” – powiedziała Dorota Segda rektor AST.

Jerzy Stuhr spoczął w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Aleja Główna za Kaplicą, bliżej Alei 29 Listopada (Kwatera PAS 54).

TADEUSZ STUHR (ojciec)
(17.01.1916 - 01.07.2000)
MARIA STUHR
(08.07.1924 - 20.12.1984)
MARIA MICHEJDA-CZERNY
(03.09.1895 - 29.11.1976)
JULIANNA STUHR
(16.09.1898 - 09.10.1972)
LEOPOLD STUHR
(22.12.1884 - 06.11.1961)
RUDOLF STUHR
(28.03.1882 - 29.03.1948)
ANNA STRIHROWA
(01.01.1858 - 16.11.1930)
MARJA STUHROWA
(01.01.1889 - 14.12.1927)
LEOPOLD STUHR
(01.01.1846 - 27.06.1908)
WERONIKA THILLOWNA
(01.01.1867 - 28.02.1884)

***

Na Bulwarze Czerwieńskim pod Wawelem w Krakowie Jerzy Stuhr ma swoją gwiazdę i odciśnięte dłonie w Alei Gwiazd.

 

Miałam okazję osobiście poznać Jerzego Stuhra, nawet udało mi się wymienić z nim kilka zdań, podzielić refleksją o jego wybitnych aktorskich rolach, poprosiłam o autograf.  

Podczas rozmowy z Mistrzem zaprosił mnie do rektoratu po autograf do zakupionej książki "Stuhrowie. Historie Rodzinne".

 

 

Jerzy Stuhr miał spotkanie autorskie zorganizowane w ramach włoskich Talk Show na Festiwalu Viva Italia. Opowiadał o swojej aktorskiej pracy we Włoszech, o aktorach, filmach, o sztuce i jego związkach z kinematografią włoską. Spotkanie miało miejsce 16 września 2017 roku na Placu Jana Nowaka Jeziorańskiego przed Dworcem Głównym w Krakowie.

Pisałam o tym na moim blogu >> 

Jerzy Stuhr - Talk Show na Festiwalu Viva Italia

****

 

***

Jerzy Nowosielski (1923-2011). Rok 2023 Rokiem Jerzego Nowosielskiego

Rok 2023 uchwałą Sejmu został Rokiem Jerzego Nowosielskiego, w 100. rocznicę urodzin artysty. Znakomity malarz, rysownik, scenograf, jeden z najwybitniejszych współczesnych malarzy ikon i cerkiewnych polichromii urodził się 7 stycznia 1923 r. w Krakowie, w rodzinie polsko-ukraińskiej. 

Ojciec Stefan, urzędnik kolejowy, jest unitą z Łemkowszczyzny, matka Anna z d. Hollender jest katoliczką – jednak Jerzy zostaje ochrzczony w kościele greckokatolickim, którego wyznawcami są w większości Ukraińcy.

Ochrzczony w Cerkwi pw. Podwyższenia Krzyża Świętego przy ul. Wiślnej w Krakowie. 

 

Po kasacie klasztorów przez władze austriackie pierwotnie kościół św. Norberta przeznaczony dla sióstr norbertanek został przekazany 26 lutego 1808 roku na własność parafii greckokatolickiej.

 

Pod koniec XIX wieku dzięki staraniom proboszcza o. Iwana Borsuka oraz parafian w cerkwi wzniesiono murowany ikonostas, zaprojektowany przez Tadeusza Stryjeńskiego. Ikony do tego ikonostasu według projektu Jana Matejki namalował jego uczeń, Władysław Rossowski.

 

Fot. Cerkiew pw. Podwyższenia Krzyża Świętego przy ul. Wiślnej w Krakowie. 

Choć uczęszcza do Męskiego Gimnazjum oo. Pijarów, Jerzy wychowywany jest w tradycji prawosławnej.

Zaraz po wybuchu wojny Stefan i Anna Nowosielscy przenoszą się na kilka miesięcy do Lwowa, gdzie piętnastoletni Jerzy zaczyna naukę w Gimnazjum im. S. Batorego.

Po powrocie do Krakowa Nowosielski zapisuje się Instytutu Technik Artystycznych: Kunstgewerbeschule. Ta jedyna tolerowana przez Niemców humanistyczna placówka o statusie szkoły zawodowej, jest w rzeczywistości zakonspirowaną Akademią Sztuk Pięknych. Po zakończeniu wojny Nowosielski zapisuje się do krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych.

Od 1976 był profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie oraz członkiem Polskiej Akademii Umiejętności.

W Krakowie ul. Szpitalna 24 w kamienicy na I pietrze znajduje się prawosławna cerkiew pw. Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny. 

Cerkiew funkcjonuje od 1940 roku. Zdobiona jest ikonami Jerzego Nowosielskiego, artysty o austriackich korzeniach. 

Przy Parafii Prawosławnej w Krakowie zostało powołane Centrum Sztuki Sakralnej im. Jerzego Nowosielskiego.

 

Tutaj, na Szpitalnej znajduje się punkt startowy tras turystycznych po Krakowie i Małopolsce „śladami Nowosielskiego”, „śladami ikon” .

W sklepiku można nabyć reprodukcje dzieł sakralnych Jerzego Nowosielskiego.

Jerzy Nowosielski zmarł 21 lutego 2011 roku. Został pochowany 26 lutego 2011 roku w Alei Zasłużonych na cmentarzu Rakowickim.

 

Genealogia

Dziadkowie Jerzego Nowosielskiego
Babcia Jerzego Nowosielskiego to Maria Hausner z Dornbach 8, par. Tarnawiec. Maria była córką Jana Hausnera i Katarzyny Beigert - niemieckich kolonistów, którzy przybyli do Dornbach w ramach kolonizacji józefińskiej. 

Maria Hausner urodziła 16 października 1840 w Dornbach - zmarła w Krakowie, pochowana jest na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie w grobowcu rodziny Nowosielskich.

Maria Hausner mając 26 lat poślubiła 30 letniego Stanisława Harlöndera. 

Zapisy w Księdze Zapowiedzi podają, że służył w pułku Regiment ck Mazuchelli, mieszkał w Głębokiem Przedmieściu w Jarosławiu.
Ślub Marii i Stanisława odbył się 30 stycznia 1866 roku w kościele w Tarnawcu (Dornbach). 


Stanisław był synem Franciszka Harlöndera i Anny Stachowicz. Zmarł 19 marca 1911, Jarosław, tuberkuloza.

Rodzice Jerzego Nowosielskiego

Ojciec Stefan Nowosielski (s. Mikołaja i Anny Madarasz) ur. 12 kwietnia 1884 r. pochodził z Odrzechowej w powiecie sanockim. 

Matka Anna Harlender (c. Stanisława i Marii Hausner) ur. się 4 grudnia 1884 w Jarosławiu, zm. 8 kwietnia 1960 w Krakowie. 

Stefan był najmłodszym synem Mikołaja. Po śmierci rodziców dziesięcioletni Stefan Nowosielski trafia właśnie pod jego opiekę najstarszego brata Michała (ur. w 1865 roku), starszego od niego o prawie 20 lat. Stefan Nowosielski w latach 1897–1901 uczęszcza do Gimnazjum św. Anny w Krakowie, maturę zdaje w nowym c.k. Gimnazjum IV im. Henryka Sienkiewicza (najpierw w tzw. kamienicy Goetza przy ul. Podwale 1, potem przy ul. Krupniczej 1. Po latach, kiedy po 1918 roku Michała zamieszkał w Krakowie Stefan zdaje maturę w 1906 i po roku rozpoczyna studia na wydziale prawniczym. 

 W Album Studiosorum Universitatis Cracoviensis, półrocze zimowe 1907–1908, pozycja 171, numer wpisu 1044, figuruje: Nowosilski Stefan, uczeń zwyczajny, wydział prawniczy. Wiek: 23, religia: greckokatolicka, obywatelstwo: austriackie, adres: Długa 13. Obok adnotacja urzędowa: „Poświadczam niniejszem, że J.P. Stefan Nowosielski złożył prośbę o uwolnienie od opłaty czesnego na półrocze zimowe r. szk. 1907/1908 (c) i może być przeto wpisany prowizorycznie w poczet uczniów Wydziału. Kraków, 5 X 1907”.

W 1908 Stefan żeni się z Anną Harlender, ślub 1 sierpnia 1908 w Krakowie w Kościele św. Mikołaja. 

 

 

  

Mieli trójkę dzieci: Włodzimierz (*26.09.1909 - zm. 24.09.1918), Jerzy (*6.06.1911 zm. 3.10.1915) i Jerzy (7.01.1923 - zm. 21.02.2011).

 

Fot. Anna i Stefan Nowosielscy i matka Maria z d. Hausner Harlender oraz dzieci - Włodzimierz i Jerzy

Krakowskie adresy Nowosielskich:

ul. Grzegórzecka 12, II p. miejsce zam. Stefana (jeszcze kawaler)

ul. Lubomirskich 51/52 - miejsce zam. Stefana od 1912 r. 

ul. Lubicz 10 a, ul. Strzelecka 9, ul. Moniuszki 2

ul. Podmiejska 9 w pobliżu Rakowic.

Ostatni adres Jerzego i Zofii (z d. Gutkowskiej) Nowosielskich: Kraków ul. Narzymskiego 19, w dzielnicy Olsza.

Linki:
Jan Harlender
Grobowiec Nowosielskich - Cmentarz Rakowicki

Babcia Jerzego Nowosielskiego pochodziła z Tarnawca

Jerzy Nowosielski - Publikacje
Krystyna Czerni - "Nietoperz w świątyni"

Kościół św. Mikołaja w Krakowie

Cerkiew Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny w Krakowie

Czerni_Nowosielski w Małopolsce

Spacerkiem po Cmentarzu Rakowickim w Krakowie

3 listopada, w niedzielę wybrałam się na Cmentarz Rakowicki. Oczywiście z aparatem fotograficznym. Pogoda sprzyjała.
Miałam przyjemność osobiście poznać i porozmawiać z Mikołajem Korneckim - Honorowym Członkiem i Przewodniczącym OKRK, który na rzecz odbudowy zabytkowych nagrobków kwestuje nieprzerwanie od początku istnienia Komitetu.   
Miło było zobaczyć hojnych darczyńców wrzucających datki do puszki. I wcale nie trzeba było ich prosić. Nikt nikogo nie namawiał. To miód na serce i satysfakcja dla kwestujących.
Obywatelski Komitet Ratowania Krakowa OKRK działa już od 1981 roku. W tym roku to już XXXIX Kwesta na Rzecz Ratowania Zabytkowych Nagrobków Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.  
 

 **

Grobowiec Rodziny Kahlów

 ***

Juliusz Leo nazywany Ostatnim Wielkim Prezydentem Krakowa. 11 lipca 1904 został powołany na fotel prezydenta, zastępując Józefa Friedleina. 

Urodził się się 15 IX 1861 roku w Stebniku koło Drohobycza. Wywodził się z rodziny austriackich urzędników sprowadzonych na teren Galicji by zarządzać nowo dołączonymi terenami monarchii. W wieku sześciu lat przeprowadził się z rodzicami do położonego u stóp Karpat górniczego Miasta Wieliczka, gdzie jego ojciec (również Juliusz) objął stanowisko naczelnika historycznych Żup Solnych. Junior ukończył krakowskie gimnazjum Św. Anny, a następnie odbył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie uzyskał doktorat. Po powrocie ze stypendium w Berlinie rozpoczął praktykę adwokacką, uzyskał habilitację i już w wieku trzydziestu lat został powołany na profesora nadzwyczajnego. Aż do objęcia prezydentury Krakowa wykładał na UJ i publikował rozprawy w zakresie skarbowości i ekonomii politycznej. W trakcie swojej kariery naukowej równolegle zajmował się polityką. W 1893 r. został członkiem krakowskiej Rady Miejskiej, niedługo później uzyskał mandat do Sejmu Krajowego Galicyjskiego, a następnie do parlamentu wiedeńskiego. Działał w myśl koncepcji walki o prawa narodowe dla Galicji, zachowując zarazem lojalność wobec Cesarstwa. Doprowadził do regulacji Wisły i przesunięcia koryta Rudawy, by chronić miasto przed powodziami. Za jego prezydentury rozbudowano sieć kanalizacyjną i wodociągową. Podarował też miastu nową elektrownię i dworzec towarowy.

***

Rudolf Stefan Jan Weigl, także Weigel (ur. 2 września 1883 w Przerowie, zm. 11 sierpnia 1957 w Zakopanem) – polski biolog, wynalazca pierwszej w świecie skutecznej szczepionki przeciw tyfusowi plamistemu, prekursor zastosowania owadów, głównie wszy odzieżowej jako zwierzęcia laboratoryjnego do hodowli zarazka tyfusu.

***

Odo Feliks Kazimierz Bujwid

Urodził się 30 listopada 1857 w Wilnie, wywodził się ze zubożałej szlachty litewskiej. 

Pierwszy polski bakteriolog. Był pionierem w zakresie higieny i profilaktyki lecznictwa, jeden z pierwszych polskich naukowców zajmujących się wytwórczością szczepionek leczniczych, przeprowadził pionierskie szczepienia przeciwko wściekliźnie.

***

Oskar Kolberg (1814-1890)
Polskę całą przeszedł, lud poznał i ukochał. 
                                               Zasłużonemu Ojczyźnie Rodacy.

                                               

***

Stanisława Wysocka z Dzięgielewskich, secundo voto Stanisławska (ur. 7 maja 1877 w Warszawie, zm. 17 stycznia 1941 tamże) – polska aktorka, reżyser teatralny, dyrektor teatrów. Moje pierwsze skojarzenie to księżna Podhorecka z przedwojennej "Trędowatej".
Karierę zaczynała w teatrach objazdowych. W latach 1901-11 była aktorką Teatru Miejskiego w Krakowie. W latach 1913-14 grała w Teatrze Polskim w Warszawie. I wojnę światową spędziła w Kijowie. Po wojnie wróciła do Polski i do 1922 grała w Teatrze Rozmaitości. W latach 1923-25 grała i reżyserowała w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie. W latach 1926/27 kierowała teatrem miejskim w Lublinie. W latach 1927-30 pracowała w Teatrze Polskim w Poznaniu. Sezon 1931/32 spędziła w teatrze miejskim w Wilnie. Sezon 1932/33 to praca w teatrze miejskim i kameralnym w Łodzi. Potem wróciła do Warszawy, gdzie grała do wybuchu II wojny światowej. Nazywano ją „nową Modrzejewską”. 

 

**

Grobowiec Mireckich (kwatera 12). 
Kazimierz Mirecki (ur. 16.05.1830 w Genui - zm. 25.10.1911) - artysta malarz (Szkoła Sztuk Pięknych). Dwa razy do scen portretowych pozowała artyście wybitna aktorka Helena Modrzejewska. Grafiki Kazimierza Mireckiego były publikowane w "Kłosach", "Tygodniku Ilustrowanym", "Wędrowcu" i "Tygodniku Powszechnym". Mieszkał przez jakiś czas w Krakowie przy ul. Pędzichów 5.
Stanisław Mirecki (ur. 1826- zm. 1900) - profesor śpiewu.
Franciszek i Stanisław byli synami Franciszka Mireckiego (kompozytora i dyrygenta) i Włoszki Teresy Granar. 

***

Grobowiec Schindlerów na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Wincenty Schindler (27.07.1873-18.11.1939) inż. konstruktor pierwszego samolotu w Polsce, konstruktor i mechanik pierwszych polskich omnibusów z silnikiem z 1904 roku.

 **

Józef Tonia zm. 6.01.1906, lat 27. Ukończony słuchacz praw.

***

Grobowiec Cyrankiewiczów

Józef i Regina Cyrankiewiczowie - rodzice Józefa Cyrankiewicza.

Wincenty Cyrankiewicz - rzeźnik, właściciel knajpki przy placu Szczepańskim, wytwórca znakomitych kiszek i kiełbas. Wincenty był gorącym patriotą, nie tylko za godło knajpki przyjął kopiec Kościuszki, ale w 1848 roku sięgnął po broń.

***

Rzewuski Bolesław (ok. 1845-1880), właściciel zakładu fotograficznego w Radomiu, powstaniec 1863/4, kw. 25, gr. rodz.

Walery Rzewuski (ur. 14 kwietnia 1837 w Krakowie, zm. 18 listopada 1888 tamże) – polski fotograf, działacz społeczny i radny Krakowa.
Jeden z najważniejszych polskich fotografów XIX wieku, autor przede wszystkim licznych zdjęć portretowych, przedstawiających czołowe postaci świata kultury i nauki, a także reprezentantów szlachty i arystokracji, urzędników i przedsiębiorców. Portrety stanowiły podstawę działalności jego zakładów, mieszących się kolejno przy ul. Grodzkiej, Krupniczej, Kopernika i Podwale w Krakowie. 

Dietl Józef (1804-1878), lekarz, prof. i rektor UJ, poseł na sejm galicyjski we Lwowie, pierwszy autonomiczny prezydent Krakowa, kw. 25, gr. rodz,

***

Linki:

Spis osób pochowanych na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie(osoby pochowane do 1939 r.)

Cmentarz Rakowicki w Krakowie 6.11.2018

Piękna słoneczna pogoda zadecydowała, że przedłużyłam swój pobyt w Krakowie po to tylko, żeby się wybrać na spacer po Rakowickim Cmentarzu. 79 lat temu, Dzisiaj, 6 listopada przypada rocznica wydarzeń sprzed 79 lat - tzw. Sonderaktion Krakau, kiedy to 6 listopada 1939, 183 krakowskich profesorów i nauczycieli akademickich, w tym 155 pracowników Uniwersytetu Jagiellońskiego, zostało aresztowanych, a następnie wywiezionych do obozów koncentracyjnych w Sachsenhausen i Dachau, gdzie kilkunastu z nich straciło życie. Wśród profesorów był Prof. Franciszek Leja (1885- 1979)

Tuż za bramą Cmentarza Rakowickiego znajduje się okazały grobowiec Bnińskich. Spoczywają tu: Izabella z Dzierżków Bnińska (1799-1873), Helena z hr. Bnińskich Szaszkiewiczowa (zm. 25.11.1877) i Wacława z Sobańskich Bnińska (+ 1889) - matka i żona hr. Romana Bnińskiego, dowódcy oddziału powstańczego w 1863 r., zesłańca na Syberię.

 

 

Odnalazłam grób Marii Zawilskiej (z d. też Zawilska, c. Jana Kantego Zawilskiego i Febroneli Szelewicz), żony Leopolda Zawilskiego, leżajskiego burmistrza, zamordowanego w 1945 roku. >> Zawilski Leopold (1884-1945)

 

 

 

 

Do grobu Wisławy Szymborskiej nie miałam trudności trafić, bywałam tu kilkakrotnie, jednak wiele osób błądzi między alejkami. Grób noblistki mimo, że jest bardzo skromny i niepozorny, obstawiony obficie światełkami pamięci.

 

 

 

Chester S. Gaj ur. 4.11.1917 - zm. 20.03.2011. Pilot RAF uczestnik "Bitwy o Anglię".

 

 

 

 

 

 

 

 

zobacz więcej zdjęć
Cmentarz Rakowicki w Krakowie

Na Cmentarzu Rakowickim spoczywają znane osoby, o których pisałam na blogu:

Józio Feldman
Wisława Szymborska
Rodzina Makarewiczów i Wicherków
Tadeusz Kantor
Antoni Wyspiański urodził się w Kuryłówce
Odo Bujwid pierwszy polski bakteriolog
Babcia Jerzego Nowosielskiego pochodziła z Tarnawca
Pikulscy z Leżachowa